Łącznik kotwiący

Przedmiotem wzoru użytkowego jest łącznik kotwiący przeznaczony do łączenia prefabrykowanych elementów konstrukcyjnych np. żelbetowych, stalowych, kompozytowych. Łącznik kotwiący charakteryzuje się tym, że zawiera blachę podstawy (1), blachę pionową usztywniającą (2), dwa główne pręty kotwiące (3) oraz tylny pręt kotwiący (4), przy czym blacha podstawy (1) jest w kształcie „strzałki” i wykonana jest ze stali zwykłej węglowej w gatunku S355 lub S460 o grubości od 16 do 53 mm, natomiast usztywniająca blacha pionowa (2) wykonana jest ze stali zwykłej węglowej gatunku S355 lub S460 o grubości od 8 do 25 mm w kształcie „prostokąta” ze ściętymi krawędziami bocznymi w górnej części i wygiętej w kształt blachy podstawy (1), przy czym szerokość blachy podstawy (1) ma od 80 do 250 mm, a wysokość od 100 do 300 mm. Główne pręty kotwiące (3) wykonane są ze stali zbrojeniowej żebrowanej o granicy plastyczności co najmniej 500 MPa w klasie ciągliwości B lub C o średnicy od 12 do 32 mm i długości zakotwienia od 600 do 3000 mm, przy czym tylny pręt kotwiący (4) wykonany ze stali zbrojeniowej żebrowanej o granicy plastyczności co najmniej 500 MPa w klasie ciągliwości B lub C, o średnicach od 6 do 20 mm, o długościach zakotwienia od 400 do 2000 mm. Pionowa blacha usztywniająca (2) jest przyspawana do blachy podstawy za pomocą spoiny pachwinowej obustronnej dookólnej, o grubościach od 4 do 15 mm, a główne pręty kotwiące (3) są przyspawane do blachy pionowej usztywniającej (2) za pomocą spoin bocznych zakładkowych obustronnych o długościach spoin od co najmniej 50 mm, o grubościach od 4 do 15 mm, natomiast tylny pręt kotwiący (3) jest przyspawany czołowo do blachy podstawy (1) za pomocą spoiny pachwinowej dookólnej, o grubościach od 3 do 10 mm.