Element zbrojenia

Przedmiotem wynalazku jest element i system zbrojenia dla konstrukcji żelbetowych zwiększający przyczepność do betonu, nośność elementu konstrukcyjnego oraz ograniczający rozwarcie rys, przeznaczony do budownictwa oraz system zbrojenia, który opiera się na elemencie zbrojenia. Element zbrojenia dla konstrukcji żelbetowych charakteryzuje się tym, że jest wykonany z kątownika (1), który ma co najmniej dwie mocujące obejmy (2), przy czym wysokość kątownika (1) zawiera się w przedziale od trzykrotności do sześciokrotności średnicy zbrojenia (3) w strefie rozciąganej, natomiast obejmy (2), mocujące kątownik (1) do zbrojenia (3), mają kształt okrągły, a ich średnica wynosi od połowy średnicy zbrojenia do średnicy równej średnicy zbrojenia.

Konstrukcje żelbetowe mają swoją historię sięgającą od połowy XIX wieku, jednak szczególna ich popularność przypada na okres od początku XX wieku, aż do dnia dzisiejszego. Budowle tego rodzaju wykonuje się poprzez zastosowanie zbrojenia najczęściej stalowego w postaci prętów, strzemion lub podobnych elementów połączonych ze sobą, które następnie zalewa się betonem, tworząc zwartą strukturę wykorzystywaną w budownictwie. Belki żelbetowe są zginanymi poprzecznie elementami konstrukcyjnymi, w których występują dwa stany naprężenia – ściskanie oraz rozciąganie. W żelbetowych belkach istotną rolę odgrywa część betonowa oraz stalowa, gdzie beton ma za zadanie przenosić siły ściskające, a stalowa siły rozciągające. W połączeniu zbrojenia z betonem ważną rolę odgrywa przyczepność prętów zbrojeniowych do betonu, ponieważ tylko w taki sposób belka jest w stanie efektywnie pracować jako całość.